POSEİDON

Beklenen Yıl: 2012

poseidon — Sat, 07 Jan 2012 23:11:47 +0000

Yıllardır merakla beklenen, üzerine filmler yapılan, hatta neredeyse yüzyıllar öncesinden hakkında kehanetlerde bulunulan şu çok meşhur malum yıl 2012 geldi sonunda.
Mayalara göre 21 Aralık’ta kıyamet kopacak. Kopar mı kopmaz mı bilinmez ama astrologların ve çok bilmiş uzmanların bu yıldan büyük büyük beklentilerinin olduğu kesin. Gezegenler şu konumdan bu konuma geçecekmiş, döngüler olacakmış, depremler felaketler olacakmış veya bir sürü bilmem neler olacakmış, farklı boyutlara geçecekmişiz herşey çok hızlı akmaya başlayacakmış, çok akıllı bir nesil olacakmış (biz biraz salağız ya)daha bir sürü bir sürü şey. Bana göre kesin olan bilinmezliğe doğru yol almaya başladığımız bir yıla girdiğimiz.
2012 yılından hiç bir beklentim küçücük bile olsa umudum yok, ben dünyadaki zamanımı doldurmakla meşgulüm, o yüzden ne olacaksa biran önce olsada görsek havasındayım. Tek sayılı yıllar uğursuzmuş, çift sayılı yıllar daha iyiymiş yalan külliyen yalan valla bak, her yıl bir öncekinden kötü olmaya başladı, biz aynıyız siz aynısınız, değişen ne, tamam şimdi geri kafalı deyin ama öyle teknoloji ile insanlık ölmeye başlıyor, yüzleri gülmeyen mutsuz, duyarsızlaşmış, acımasız, merhametsiz insanlar doldu ortalık.
2012 yılından da farklı birşey beklenmesin, bildiğin 365 gün 6 saatlik bir yıl işte, bu yıl 366 gün galiba. Keşke sihirli bir değneğimiz olsada hayatta bizi mutsuz eden, umutsuz kılan her şeyi pıt diye yok etme şansına sahip olsaydık. En azından kendi adıma böyle bir güce sahip olmayı isterdim diyeyim.
Evet yıl 2012 ve 7 günü bitti, ne oldu ne değişti hiççççççç, bak hiç işte. Kabus dolu geçen yıllara bir yenisi ekleniyor, beklentisi umudu olanlara hoş geldi yeni yıl diyelim, benim gibilere de ömürden bir yıl daha gitti sona bir yıl daha yaklaştık az kaldı diyerek bitirelim. İç karartıcı, can sıkıcı bir yazı ama insanın ruh hali neyse yazdığı o olur, anlayacağınız çekilmez, sıkıcı, umutsuz, mutsuz biri oldum çıktım.
Bakalım Mayalar haklımı çıkacak, ne olacak yaşayıp göreceğiz, eğer doğruysa kıyamete adım adım diyelim, hoşmu geldin yoksa bitip giden yıllar gibi sende boş mu geldin ey 2012.

Canım Babam

poseidon — Sun, 19 Jun 2011 15:51:46 +0000

Bugün babalar günü. Sabah erkenden uyandım gittim babamın elini öptüm, aldığım hediye paketini verdim, ona her hediye alışım da dediği gibi:
“Güzel kızım bana sarılıp öp yeter niye masraf yaptın yine” dedi.
“Masraf olur mu babişko, senin yaptıkların yanında az bile” dedim.
Sarıldık öpüştük.
Diye başlayan bir babalar günü yazısı yazmayı çok isterdim. Şimdi geri saralım ve sabaha dönelim.
Sabah uyandım hemen aceleyle hazırlanıp yola koyuldum, yolum uzun zamanlıca gitmek lazım.
Birkaç saatlik yolculuktan sonra babamın yanına vardım. Son gidişimde götürdüğüm çiçekler kurumuş onları attım yenilerini yerleştirdim. Toprağını suladım, başucundaki taşını yıkadım. Oturdum biraz dertleştik. Biz zaten hep arkadaş gibiydik babamla, küçüklüğümden beri anneme söyleyemediklerimi hep babamla paylaşırdım. Bana kızmış dargın gibiydi, hayatta en çok istediği şey yarım kalmıştı, bana kızma babacığım benim suçum yok, emanetine sahip çıkılmadı, sana verdikleri sözü tutmadılar, bilseydim böyle olacağını hiç başlarmıydım bu işe dedim, senin yüzünü yerde bıraktım gözün açık arkada bıraktım dedim, ama sen rahat ol ben iyiyim derken gözyaşlarına boğuldum, sanki o an gerçekten bir el omzuma dokunup başımı okşadı ve kulağıma bir ses, biliyorum benim kara kızım, ben her şeyi biliyorum, üzülme sen, yalnız değilsin ben hep yanındayım korkma sakın dedi. Ürpermiştim hıçkıra hıçkıra babamın mezarına kapanıp ağladım.
Bu benim babamsız ilk babalar günümdü, babamı kaybedeli tam altı ay oldu. Biraz daha mezarlıkta kaldıktan sonra eve dönmek için kalktım, girerken fark etmemişim oysa yalnız değilmişim mezarlıkta. Benim gibi bir sürü babasız çocuk ellerinde çiçekleriyle babalarına koşup gelmişlerdi. Bazılarıyla biraz sohbet ettik, kiminin babası öleli yıllar olmuş, kimide benim gibi ilk defa babalar gününü mezarlıkta kutluyor. Bana “biz her yıl babalar gününde buradayız, sende bundan sonra aramıza katıldın, hoş geldin, hadi sil gözyaşlarını da babanı daha fazla üzme o seni görüyor, yaşasaydı ve seni böyle ağlarken görseydi ne kadar çok üzülürdü değil mi?” dediler. Haklıydılar babam asla bizim ağlamamıza dayanamazdı, ne zaman ağlasak bizden gizli gözyaşlarını belli etmeden o da hep ağlardı. Son kez mezar taşını okşayıp öptüm babamla vedalaşıp evin yolunu tuttum.
Minik Kuzey’imizin dedesiz ilk doğum günü, benim de babasız ilk babalar günüm birbirine karıştı.
Babalar günün kutlu olsun Nurişim, babişim. Mekanın Cennet olsun, seni seviyorum.

Bir Kadını Ağlatmak….

poseidon — Tue, 03 May 2011 13:34:11 +0000

Bir kadını ağlatmak çok zor değildir aslında. Kadınlar her şeye ağlayabilir; bir filme, bir şarkıya, bir yazıya… En az erkekler kadar yani! Ama bir kadını yürekten ağlatmak zordur. Eğer bir kadın yürekten ağlıyorsa, ağlatan onun yüreğine ulaşmış demektir.Ama o yüreğin değerini bilememiş olacak ki ağlatan, gözünü bile kırpmadan teker teker batırır iğnelerini yüreğe! İşte o zaman koca bir yumruk gelir oturur boğazına kadının. Yutkunamaz, nefes alamaz; çünkü o koca yumruk
canını çok acıtır. Gözleri buğulanır kadının sonra. Ağlamayacağım, der içinden. Ama engel olamaz işte. Çünkü yüreğine ulaşmıştır birileri ve iğneler saplamaktadır.. Bu acıya ne kadar karşı koyabilir ki bir kadın. İnce ince süzülür yaşlar gözünden; önce birkaç damla, sonra bir yağmur seli… Ve kadın ağlar; hem de çok! Sanmayın ki gidene ağlar kadın! Gidenin giderken koparttığı yerdir onu ağlatan, orada bıraktığı yaradır. O yaranın hiç kapanmayacağını, kapansa bile izinin kalacağını bilir kadın; o yüzden ağlar. Ama bilir misiniz, ağlamak kadınları olgunlaştırır. Her damla, daha çok kadın yapar kadınları. Her damla bir derstir çünkü. Bazen kadınlar ağladığında çoğu insan, ağlama niye ağlıyorsun ki, değmez onun için derler. Bilmediklerindendir böyle demeleri. Çünkü yürekleri acıyan kadınlar ağlamazlarsa, ölürler. İçlerindeki zehirdir onları öldüren! Ağlayarak o zehirden kurtulur kadınlar, o irini temizlerler yaralarındaki! Çünkü bilirler, o irin temizlenmezse iltihaba dönüşür yaraları. Dönüşmemesi lazımdır oysa. O yüzden de bolca ağlarlar. Zaman geçer sonra. Kadınlar kendilerine sarılmayı öğrenirler. Umarım öğrenirler, yoksa ruhlar sapkın yollara çarpar kendini. Sapan ruhların doğru yolu bulması da yeni acılar demektir. Bunu bilir kadınlar, o yüzden eninde sonunda öğrenirler kendilerine sarılmayı… Çok ağlayan kadınlar, bir çok şeyden vazgeçen kadınlardır aslında. Her damla olgunlaştırır kadınları evet ama olgunlaştıkça o safça inandıkları aşk gerçeği onların gözünde küçülür. Küçüldükçe değerini yitirir ve işte o zaman kendilerine sarılıp, yeni bir kadın yaratırlar kendilerinden. Güçlü, yenilmez, mağrur ve aşka inanmayan… İnsanlar soruyorlar çoğu zaman neden bu kadar çok bekar kadın var diye; hepsi kariyer derdinde olan. Çünkü inançlarını yitirdi o kadınlar. Zamanında yüreklerine o kadar çok iğne saplandı ki, o kadar çok ağladılar ki! Artık kendilerinden başka bir doğru olmadığına inanıyorlar, o yüzden kendilerine sarılıyorlar. Çünkü biliyorlar ki sarıldıkları adamlar onları hak etmedi; hem de hiçbir zaman! Hep bir çıkarları oldu sarıldıkları adamların. E.. o zaman niye sarılsınlar ki! Niye sarılalım ki! Etrafınızda yürekten ağlayan bir kadın varsa bilin ki olgunlaşıyordur. Bilin ki, gerçekleri kabul etmeye başlamıştır. Bilin ki, artık aşkın olmadığına inanmıştır. Bilin ki, sarılacak tek bir doğrusu kalmıştır. O da kim, ne diye sormayın artık. Çok ağlayan kadınlar, eninde sonunda kendilerine sarılırlar çünkü!
Aziz Nesin’den alıntı….

Kuzeyimmmm….

poseidon — Mon, 28 Mar 2011 12:55:48 +0000

İşte benim minik Kuzey’im, minicik bebekti şimdi kocaman adam oldu da salıncaklarda sallanmaya başladı, şeker mi şeker, tatlımı tatlı…

Kuğuluda Bir Gün

poseidon — Sat, 26 Feb 2011 20:07:16 +0000

Esattaki evden çıkıp Tunalıdan Kuğulu Parka elele yürümek, hiç sevmediğim Ankara meğer seninle güzelmiş, sende artık benim gibi İstanbullu oldun. Fakat resimlere bakıp Ankarada geçen günleri özleyeceğim aklıma hiç gelmezdi, ama yinede dünyanın neresi olursa olsun aşkım seninle güzel, seninle bi başka güzel.

13.02.2011

poseidon — Mon, 14 Feb 2011 11:56:24 +0000

13.02.2008-13.02.2011 SENİ SEVİYORUM AŞKIM

Sevgiliye Metup

poseidon — Mon, 15 Feb 2010 14:23:05 +0000

Sevgilim Harun’um,
Benim kalbimin güneşi ve sermayesi aşkım, eğer bu ayrılığın ateşine yanmış ciğeri kebap, göğsü harap, gözü yaş dolu, geceyi gündüzünden ayırt edemeyen, özlem denizine düşmüş, çaresiz, aşkınız ila divane, Ferhan ile Mecnun’dan beter tutkun kölenizi sorarsanız ne ki aşkımdan ayrıyım.
Bülbül gibi ah ve feryadım dinmeyip ayrılığından öyle bir halim var ki Allah kafir olan kullarına dahi vermesin. Benim aşkım, benim canım, ayrıca bir buçuk ay oldu ki sevgilim senden uzaktayım.
Allah en çok bilenlerin bilenidir ki bu gidişle, rahat yüzü görmeyip gece sabaha dek, sabahtan geceye dek bidüzüye ağlayıp kendi hayatımdan el çekip, dünya gözüme dar olup, bilmem ne edip neyleyeceğim.
Daima benim sevgilim, benim aşkım, dünyaya baktığım iki gözümün ışığı, her bela ve kazadan Hak saklayıp, kutsal kalbinden geçen her muradını kolay ede. Bütün dünyada bir ömür seninle hoşça yaşayıp mutlu ve mesut olayım…

Hürremim Sultanım kusuruma bakma sakın )

Aşk-ı Memnu – Yasak Aşk

poseidon — Thu, 11 Feb 2010 14:50:46 +0000

Bir süredir ana haber bültenleri, tartışma programları da dahil gündemdeki tekel işçilerinin eylemini, işsizliği ve daha bir sürü kötü gidişi unutup Aşk-ı Memnu dizisi ile yatar Aşk-ı Memnu dizisi ile kalkar olduk.
Yok efendim neymiş yayınlandığı saat uygun değilmiş, çocuklar o saatte daha uyumamışmış, daha geç saatte yayınlanması lazımmış, mış da mış uzar gider bu mışlar bitmez hiç…
En son Rütük film için Türk ailesinin ahlak yapısına uygun değilmiş diye uyarı vermiş. Rütük’ün sayın yetkilileri acaba siz nerede yaşıyorsunuz, eğer ki benim yaşadığım memlekette iseniz dizilere gelene kadar ülkede ahlaksızlık diz boyu derler ama bizdeki diz boyunu da geçmiş onları bir görseler baştaki büyükler, yetkililer. Ben artık gazete okumuyorum, televizyon izlemiyorum daha doğrusu haberleri okuyunca midem kaldırmıyor, aklım kabul etmekte zorlanıyor bu yüzden.
Şöyle bir okuduklarımı gözden geçirirsek ki hepiniz okumuş duymuşsunuzdur bu haberleri; bir baba kızına tecavüz ediyor kız hamile kalıyor, bir başkası babasının tecavüz ettiği kıza köye gittiğinde de amcaları tecavüz ediyor, yada ağbisinin tecavüzünden kaçan kız jandarmaya sığındı, bir başkası dayısı öz yeğenine tecavüz etti korktu yakarak öldürdü, komşusunun yıllarca tecavüz ettiği çocuk intihar etti, 6 aylık çocuğa annesinin sevgilisi tecavüz etti gibisinden bir sürü iğrenç ve insanlık dışı çoğaltılabilecek olaylar silsilesi.
Şimdi toplumun geldiği son durum böyle iken filmdeki öpüşme sevişme sahneleri insanları niye bu kadar rahatsız ediyor, ha ediyorsa izleme yüzlerce kanal var aç onu izle, birde hiç insanların işi gücü yok mu acaba oturup dizileri izliyorlar, sonrada efendim bu dizi beni rahatsız ediyor, olmaz böyle şey diye yakınıyorlar. Tamam diyelim ki öpüşme ve sevişme sahneleri fazla abartılı o zaman izleme güzel kardeşim izleme.
Sırf bu dizimi ki, örnekleri bir sürü Kurtlar Vadisi ve benzeri bir sürü adamların takır takır öldürüldüğü insanların kan revan içindeki görüntülerin yer aldığı diziler, hatta dizileri de geçtim polisin işçileri copladığı, gözlerine soka soka biber gazı sıktığı işçiler, onların çocukları bunları izleyince psikolojileri bozulmuyor mu bunlar ana haber bültenlerinde yada her saat başı haberlerde gösteriliyor, polise, askere taş atan çocuklar, bunların yayınlandığı saatte çocuklar izlemiyor mu bunları, onlar iyi örnek mi çocuklara, hepsini geçtim mecliste bizi temsil eden vekillere, siyasetçilere ne demeli, terbiyesizliklerini tüm ülke cümbür cemaat izliyoruz. Küfürün biri bin para hepsinde maşallahları var. Ama onlar bizim temsilcilerimiz hepsi iyi hepsi çok cici canım.
Son bir noktaya dikkatinizi çekmek istiyorum, insanlar işlerini güçlerini bırakıp Rütük’ün telefonlarına sarılıyorlar ya yok dizide şöyle sahne oldu yok böyle sahne vardı, ayıp çoluk çocuk izliyoruz olmuyor diye, peki neden Bihter’le Behlül’ün öpüşüp seviştiği o sahnelerin olduğu bölümler reyting rekorları kırıyor. Bizde buna be ne perhiz bu ne lahana turşusu derler.
Hepimize afiyet olsun, şifa niyetine….

Grevdeyim…

poseidon — Thu, 04 Feb 2010 15:07:21 +0000

Tekel işçilerine desteğim hala devam ediyor arkadaşlar, siteye yazı eklememe grevime destek bekliyorum.
Hepimiz işçiyiz, babam da işçiydi, dedem de, ben de yarın öbür gün çocuklarımızda…

Bir yar sevdim gurbetten…..

poseidon — Fri, 15 Jan 2010 22:01:50 +0000

Gurbetlik zor işmiş şimdi bunu daha iyi anlıyorum.Ben hep doğduğum yerde, ailemin yanında büyüdüm, hiç gurbetliğim olmadı desem yeridir. Üniversite yıllarında bile çok yakında okuduğum için her hafta sonu evdeydim.
Anlamadan haftasonu gelivermiş oluyor zaten, çok fazla özlemeye zaman kalmıyor.
Ancak sevdiğiniz gurbette olunca işin rengi değişiyormuş, bir yanınız hep eksik kalıyor.
Evet 6 saatlik uzaklık ama gidişlerin dönüşleri zor gelmeye başlıyor. Ayrılırken sanki bir daha göremiycekmişsin gibi bir his kaplıyor içini, bu ihtimali düşünmek bile ürkütücü oluyor.
İki ayrı şehire bölünüyorsun, ne oraya ne de diğer tarafa ait olamıyorsun, iki şehrede ait olamayan yabancı gibi kalıyorsun.
Güneşin doğuşunu birlikte karşılayamıyorsun mesela, gün akşama dönüp gece olunca daha da bir mahsunlaşıyorsun, hep yanında olsun dediğin senden kilometrelerce uzaktadır, eline bile dokunamazsın.
İyi günlerinde, mutlu anlarında yanında yoksundur. Ama bir de kötü günde yanında olamamak yok mu? İçini parçalar adamın, sana ihtiyacı vardır belki ama sen yoksundur, belki de boynuna sarılıp hıçkıra hıçkıra ağlamak ister ama yine yoksundur. Aklından çıkmaz kalbinin yarası gibi kalır hep orda.
Sevdiği gurbette olanın göçmen kuşlar gibi valizi hep hazırdır, ha diyince gitmek için. 6 saat sana uzak gelmez ne de olsa yolun sonunda seni seven sevdiğin vardır seni bekleyen sımsacak seni saracak olan. En güzel yanıda budur gurbette olmanın seni bekleyen birinin olduğunu bilmek, her an yanında olamasada sevildiğini bilmek vardır hep yürekte.
Yinede zordur gurbette sevdiğinin olması, başkadır gurbette sevdiğini bırakmanın hüznü.
“Çok hüzünlü çokkkk”