Canım Babam

Bugün babalar günü. Sabah erkenden uyandım gittim babamın elini öptüm, aldığım hediye paketini verdim, ona her hediye alışım da dediği gibi:
“Güzel kızım bana sarılıp öp yeter niye masraf yaptın yine” dedi.
“Masraf olur mu babişko, senin yaptıkların yanında az bile” dedim.
Sarıldık öpüştük.
Diye başlayan bir babalar günü yazısı yazmayı çok isterdim. Şimdi geri saralım ve sabaha dönelim.
Sabah uyandım hemen aceleyle hazırlanıp yola koyuldum, yolum uzun zamanlıca gitmek lazım.
Birkaç saatlik yolculuktan sonra babamın yanına vardım. Son gidişimde götürdüğüm çiçekler kurumuş onları attım yenilerini yerleştirdim. Toprağını suladım, başucundaki taşını yıkadım. Oturdum biraz dertleştik. Biz zaten hep arkadaş gibiydik babamla, küçüklüğümden beri anneme söyleyemediklerimi hep babamla paylaşırdım. Bana kızmış dargın gibiydi, hayatta en çok istediği şey yarım kalmıştı, bana kızma babacığım benim suçum yok, emanetine sahip çıkılmadı, sana verdikleri sözü tutmadılar, bilseydim böyle olacağını hiç başlarmıydım bu işe dedim, senin yüzünü yerde bıraktım gözün açık arkada bıraktım dedim, ama sen rahat ol ben iyiyim derken gözyaşlarına boğuldum, sanki o an gerçekten bir el omzuma dokunup başımı okşadı ve kulağıma bir ses, biliyorum benim kara kızım, ben her şeyi biliyorum, üzülme sen, yalnız değilsin ben hep yanındayım korkma sakın dedi. Ürpermiştim hıçkıra hıçkıra babamın mezarına kapanıp ağladım.
Bu benim babamsız ilk babalar günümdü, babamı kaybedeli tam altı ay oldu. Biraz daha mezarlıkta kaldıktan sonra eve dönmek için kalktım, girerken fark etmemişim oysa yalnız değilmişim mezarlıkta. Benim gibi bir sürü babasız çocuk ellerinde çiçekleriyle babalarına koşup gelmişlerdi. Bazılarıyla biraz sohbet ettik, kiminin babası öleli yıllar olmuş, kimide benim gibi ilk defa babalar gününü mezarlıkta kutluyor. Bana “biz her yıl babalar gününde buradayız, sende bundan sonra aramıza katıldın, hoş geldin, hadi sil gözyaşlarını da babanı daha fazla üzme o seni görüyor, yaşasaydı ve seni böyle ağlarken görseydi ne kadar çok üzülürdü değil mi?” dediler. Haklıydılar babam asla bizim ağlamamıza dayanamazdı, ne zaman ağlasak bizden gizli gözyaşlarını belli etmeden o da hep ağlardı. Son kez mezar taşını okşayıp öptüm babamla vedalaşıp evin yolunu tuttum.
Minik Kuzey’imizin dedesiz ilk doğum günü, benim de babasız ilk babalar günüm birbirine karıştı.
Babalar günün kutlu olsun Nurişim, babişim. Mekanın Cennet olsun, seni seviyorum.

• Posted in: Genel